czyli o tym, że Reguła ta nie daje wszystkich wskazówek potrzebnych,
by zachować całą sprawiedliwość.

¹ Reguła ta została napisana po to,
abyśmy zachowując ją w klasztorach mogli pokazać,
że postępujemy już w pewnej mierze
w sposób godny naszego stanu
i właśnie zaczynamy żyć życiem monastycznym.
² A jeśli to komuś nie wystarcza, kto śpieszy do doskonałości owego życia,
znajdzie on w nauce świętych Ojców wszystko,
co może doprowadzić człowieka do doskonałości najwyższej.
³ Czyż jest bowiem taka strona albo takie zdanie natchnione przez Boga,
zarówno w Starym jak i w Nowym Testamencie,
które by nie zawierało najsłuszniejszych zasad życia ludzkiego? 
⁴A któraż księga świętych katolickich Ojców nie przynosi wyraźnych pouczeń,
w jaki sposób mamy prostą drogą dążyć do naszego Stwórcy?
⁵ Czymże zaś są i Konferencje Ojców, i Ustawy, i ich żywoty,
czymże Reguła świętego ojca naszego, Bazylego,
⁶ jeśli nie narzędziami, z których pomocą mnisi, dobrzy i posłuszni, budują swoje cnoty?
⁷ My natomiast, leniwi, źli i niedbali, musimy rumienić się ze wstydu.
⁸ Jeśli więc śpieszysz do ojczyzny niebieskiej,
przestrzegaj najpierw z pomocą Chrystusa tej maleńkiej Reguły,
którą pisaliśmy dla początkujących.
⁹ A wówczas, otoczony opieką Bożą, owe wzniosłe szczyty cnoty i wiedzy,
o których właśnie wspominaliśmy, i ty także kiedyś osiągniesz!

Komentarz:

Reguła ta została napisana po to,
abyśmy zachowując ją w klasztorach mogli pokazać,
że postępujemy już w pewnej mierze w sposób godny naszego stanu
i właśnie zaczynamy żyć życiem monastycznym. Jakże piękne słowa!
Oznacza to, że Reguła nie jest sama w sobie pełnym prawem i największą mądrością. Święty Benedykt nie nadał Regule „doskonałości”, ale nadał tylko kierunek wzrostu i formę, a reszta jak już wspominałem kieruje na Ewangelię – na Chrystusa.
Reguła jest więc „otwarta”, dlatego budzi wielkie uznanie wśród ludzi, którzy ją poznali. Oczywiście, że występują pewne zasady, o których mowa będzie w dalszych rozdziałach,
ale głównym nurtem jest stworzenie warunków do nawrócenia się i osiągnięcia dojrzałości chrześcijańskiej.

A któraż księga świętych katolickich Ojców nie przynosi wyraźnych pouczeń, w jaki sposób mamy prostą drogą dążyć do naszego Stwórcy?
Tutaj ważna uwaga. Twórca Reguły czerpał z tradycji monastycznej i szczególnie karmił się dziełami m.in. Kasjana i św. Bazylego, dlatego do dzisiaj w klasztorach benedyktyńskich sięga się do literatury Ojców Pustyni, do której zachęcam!

Uwaga!
Prolog i Epilog można połączyć ze sobą,
gdyż te dwa rozdziały łączą jak klamrą Regułę w jedną całość.
Wszystko trzeba czytać w duchu tych właśnie dwóch rozdziałów,
ponieważ w innym wypadku odbierzemy tekst Reguły jako kodeks praw i obowiązków, a nie o to chodzi.
Święty Benedykt w zamyśle miał zamiar uporządkować życie,
aby Bóg we wszystkim był uwielbiony,
aby pamiętać ciągle o Bogu i żyć w Nim.

⁴⁵ Mamy zatem założyć szkołę służby Pańskiej.
⁴⁶ Ufamy przy tym, że zakładając ją nie ustanowimy nic surowego ani nazbyt trudnego.
⁴⁷ Jeśli jednak niekiedy dla naprawienia błędów i zachowania miłości,
tam gdzie sprawiedliwość i rozsądek tego wymagają, okażemy się nieco bardziej surowi,
⁴⁸ nie uciekaj od razu, przejęty strachem, z drogi zbawienia,
bo wejść na nią można tylko ciasną bramą.

⁴⁹ Gdy będziesz postępował naprzód w życiu wspólnym i w wierze,
serce ci się rozszerzy i pobiegniesz drogą przykazań Bożych
z niewysłowioną słodyczą miłości.
⁵⁰ Tak nie odstępując nigdy od nauki Pana,
w Jego prawdzie wytrwajmy w klasztorze aż do śmierci,
abyśmy przez cierpliwość stali się uczestnikami Męki Chrystusowej
i zasłużyli na udział w Jego Królestwie.
[Amen] Koniec Prologu.

Komentarz (45-50):

Ten paragraf ma zupełnie inną formę.
Zawiązuje się szkoła – instytucja. Miejsce, gdzie we wspólnocie dąży się do zbawienia.
Dla świeckiego taką szkołą służby Pańskiej może być np. małżeństwo.
Słowo „szkoła” daje do zrozumienia,
że mamy się formować i przygotować do osiągnięcia celu.
Nie chodzi więc o samą Regułę dla niej samej.
Dzięki niej mamy iść w odpowiednim kierunku.
Dla świętego Bazylego pojęcie „mnich” jest nierozłączne z pojęciem „chrześcijanin”. Doskonałość chrześcijańska nie jest zarezerwowana tylko dla mnichów.

Jeśli jednak niekiedy dla naprawienia błędów i zachowania miłości (Prol 47)
– tutaj jest jasne wskazanie, że Reguła jest przede wszystkim szkołą miłości.
Cały ten dokument, we wszystkich swoich 73 rozdziałach,
jest ukierunkowany tylko na miłość.
Święty Benedykt jest też roztropny:

Tam gdzie sprawiedliwość i rozsądek tego wymagają,
okażemy się nieco bardziej surowi (Prol 47),
wszystko według św. Benedykta powinno być mądre i przemyślane.

Tak nie odstępując nigdy od nauki Pana,
w Jego prawdzie wytrwajmy w klasztorze aż do śmierci,
abyśmy przez cierpliwość stali się uczestnikami Męki Chrystusowej
i zasłużyli na udział w Jego Królestwie (Prol 50)
– wytrwałość jest fundamentalną cnotą o której mówi Nowy Testament.
Łatwo coś zacząć, ale kiedy opadają emocje i życie staje się szare i nudne,
wtedy łatwo pojawia się pokusa, żeby zaniechać realizacji planów,
w tym wypadku pracy nad sobą.

⁸ Powstańmy więc wreszcie, skoro Pismo Święte zachęca nas słowami:
Teraz nadeszła dla nas godzina powstania ze snu (Rz 13,11).
⁹ Otwórzmy nasze oczy na przebóstwiające światło,
a nasze uszy na głos Boży, który nas codziennie napomina wołając:
¹⁰ Obyście usłyszeli dzisiaj głos Jego: nie zatwardzajcie serc waszych (Ps 96,8).
¹¹ I znowu: Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów (Ap 2,7).
¹² A co mówi? Pójdźcie, synowie, słuchajcie mnie, nauczę was bojaźni Pańskiej.
¹³ Biegnijcie, dopóki macie światłość życia, aby ciemności śmierci was nie ogarnęły
(Ps 34[33], 12; J 12,35).

¹⁴ Pośród licznego tłumu, któremu Pan mówi te słowa,
szuka On sobie współpracownika i raz jeszcze powtarza:
¹⁵ Któż jest człowiekiem, co miłuje życie i pragnie widzieć dni szczęśliwe? (Ps 33,13 Wlg).
¹⁶ Jeśli słysząc to, odpowiesz: „Ja”, rzecze ci Bóg:
¹⁷ Skoro chcesz mieć prawdziwe i wieczne życie,
powściągnij swój język od złego, od słów podstępnych twe wargi.
Odstąp od złego, czyń dobro; szukaj pokoju, idź za nim (Ps 34[33],14—15).
¹⁸ Gdy tak będziecie postępować, oczy Moje zwrócone będą na was,
a uszy moje otwarte na prośby wasze.
I zanim mnie wezwiecie, powiem: «Oto jestem» (Iz 58,9).
¹⁹ Cóż dla nas milszego, bracia najdrożsi, nad ten Boży głos zaproszenia?
²⁰ Oto w swej łaskawości Pan sam ukazuje nam drogę życia.

²¹ Przepasawszy więc biodra wiarą i pełnieniem dobrych uczynków,
podążajmy ścieżkami Pana za przewodem Ewangelii,
abyśmy zasłużyli na oglądanie Tego, który nas wezwał do swego Królestwa.
²² Jeśli zaś pragniemy zamieszkać w Przybytku Jego Królestwa,
musimy biec drogą dobrych uczynków, gdyż inną tam się nie dochodzi.

²³ Zapytajmy zatem Pana razem z Prorokiem:
Kto będzie przebywał w przybytku Twym, Panie,
kto zamieszka na Twojej świętej górze? (Ps 15[14],1).
²⁴ A zapytawszy słuchajmy, bracia, jak Pan odpowiada
i ukazuje nam drogę do swego przybytku
²⁵ mówiąc: Ten, kto postępuje bez skazy, działa sprawiedliwie,
²⁶ a mówi prawdę w swym sercu i nie zwodzi swym językiem; ten,
²⁷ który nie czyni bliźniemu nic złego
i nie słucha oszczerstw przeciw swemu sąsiadowi (Ps 14,2—3 Wlg).
²⁸ A gdy diabeł mu coś doradza, odtrąca go razem z jego podszeptami daleko od swego serca i od razu wniwecz obraca, a rodzące się pokusy rozbija o Chrystusa [jak o skałę].

²⁹ Tacy ludzie, pełni bojaźni Pańskiej,
nie wpadają w zarozumiałość, gdy widzą, że dobrze postępują.
Uważają bowiem, że nawet to dobro, jakie w nich jest,
nie z własnej ich mocy, lecz od Pana pochodzi.
³⁰ Wielbią zatem Pana, który w nich działa i wołają razem z Prorokiem:
Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę (Ps 115,1[113,9]).

³¹ Podobnie i Paweł Apostoł nie przypisywał sobie zasługi z racji swej pracy apostolskiej,
lecz mówił: Z łaski Bożej jestem tym, czym jestem (1 >Kor 15,10),
³² a kiedy indziej znowu: Kto się chlubi, niech się w Panu chlubi (2 Kor 10,17).

³³ Dlatego też Pan powiada w Ewangelii:
Każdego, kto tych słów moich słucha i wypełnia,
można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale.
³⁴ Wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom.
On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony (Mt 7,24—25).

³⁵ Aby wszystko doprowadzić do końca, Pan oczekuje,
że będziemy codziennie odpowiadać czynami na te Jego święte napomnienia.
³⁶ A chcąc, byśmy zdążyli poprawić się z grzechów, przedłuża nam dni tego życia
³⁷ zgodnie ze słowami Apostoła:
Czyż nie wiesz, że dobroć Boża chce cię przywieść do nawrócenia? (Rz 2,4).
³⁸ Łaskawy bowiem Pan mówi:
Nie chcę śmierci grzesznika, lecz aby się nawrócił i żył (Ez 33,11).

³⁹ Gdyśmy więc, bracia, zapytali Pana, kto może zamieszkać w Jego Przybytku, usłyszeliśmy w odpowiedzi, co należy czynić, by w nim zamieszkać.
Obyśmy wypełniali obowiązki tego, który tam ma mieszkać!
⁴⁰ Powinniśmy więc przygotować nasze serca i ciała do walki
pod świętym posłuszeństwem przykazaniom Bożym,
⁴¹ A gdy coś zbyt trudne będzie dla naszej natury, prośmy wówczas Pana,
by kazał łasce swojej przyjść nam z pomocą.
⁴² Jeśli pragniemy uniknąć kar piekła i osiągnąć życie wieczne,
⁴³ to póki jest jeszcze czas,
póki w tym ciele będąc możemy wszystko to wypełniać w świetle ziemskiego życia,
⁴⁴ śpieszmy się i to tylko czyńmy, co nam przyniesie korzyść na wieczność.

Komentarz (8-44):

To jest przedłużenie słuchania Boga.
Występują w związku z tym cytowane urywki wybranych cytatów z Biblii.
Nie trzeba szukać tutaj jakiejś ścisłej logiki.
Jest to zachęta, aby skłonić się do podjęcia decyzji pójścia z Bogiem przez życie.
To krótkie zdanie prologu:
Przepasawszy więc biodra wiarą i pełnieniem dobrych uczynków,
podążajmy ścieżkami Pana za przewodem Ewangelii (Prol 21),
niewątpliwie streszcza cały prolog a nawet całą Regułę,
która jest jednym ze sposobów odczytywania Ewangelii, a poniekąd jej „kwintesencją”. Właściwie od początku do końca Reguły nie będzie chodziło o nic innego,
jak tylko o naśladowanie Chrystusa i życie Ewangelią.
Dlatego ten tekst jest wartościowy nie tylko dla mnichów,
ale dla każdego, kto chce żyć na poważnie Ewangelią,
która nie może być przeżywana na poziomie uczuć i myśli,
tylko wymaga zaangażowania w konkretne sytuacje i dokonywania wyborów.

⁴ Przede wszystkim, gdy coś dobrego zamierzasz uczynić,
módl się najpierw gorąco, aby On sam to do końca doprowadził.
⁵ Wówczas, skoro raczył nas już zaliczyć do grona swoich synów,
nie będzie musiał kiedyś się smucić naszymi złymi postępkami.
⁶ Posługując się dobrem, jakie w nas złożył,
powinniśmy zatem zawsze być Mu posłuszni,
bo w przeciwnym razie mógłby nas nie tylko wydziedziczyć,
jak rozgniewany Ojciec swoich synów,
⁷ lecz także jak groźny Pan, obrażony naszą nikczemnością,
wydać na wieczną karę sługi niegodne, gdyż nie chcieliśmy iść za Nim do chwały.

Komentarz (4-7):

Skierowanie modlitwy do Pana, aby nam pomógł,
wskazuje na nasze ograniczenie, o którym należy pamiętać.
Nie my czynimy dobro, tylko Bóg przez nas.
Trzeba pokornie spojrzeć na ten fakt,
że my niczego dobrego i trwałego bez Boga nie zrobimy.
Aby o tym pamiętać, trzeba co dzień chodzić z Bogiem.
Siódmy werset pokazuje, że wcześniejsi chrześcijanie
byli bardziej motywowani pod kątem piekła,
natomiast dzisiaj nasza modlitwa opiera się raczej na odpowiedzialności wobec Boga i ludzi, choć trzeba pamiętać, że odłączenie od Chrystusa jest bolesne, kiedy trwa wiecznie.

¹ Słuchaj, synu, nauk mistrza i nakłoń [ku nim] ucho swego serca.
Napomnienia łaskawego ojca przyjmuj chętnie i wypełniaj skutecznie,
² abyś przez trud posłuszeństwa powrócił do Tego,
od którego odszedłeś przez gnuśność nieposłuszeństwa.
³ Do ciebie więc kieruję teraz moje słowa,
kimkolwiek jesteś ty, co wyrzekasz się własnych chęci,
a chcąc służyć pod rozkazami Chrystusa Pana, prawdziwego Króla,
przywdziewasz potężną i świętą zbroję posłuszeństwa.

Komentarz (1-3):

Jak widać św. Benedykt otwiera całe dzieło słowem „Słuchaj”.
Cóż znaczy dzisiaj słowo „słuchaj”?
Już w tym momencie można się zatrzymać
i zauważyć jak bardzo małe znaczenie ma dzisiaj ta czynność.
Wszyscy chcą mówić!
Mało kto chce i potrafi słuchać!
Aby móc słuchać, trzeba się wyciszyć wewnętrznie.
Paradoksalnie trzeba mieć odwagę się dzisiaj wyciszyć,
bo wtedy słychać głos sumienia, które może dość długo nie mogło o sobie dać znać.
Jak wiadomo głos sumienia jest głosem Boga, a Bóg przychodzi tylko w ciszy.
Potrzeba dyspozycji i pokory, aby słuchać. Podstawową zasadą jest ta postawa gotowości.
Można zauważyć, że słuchanie UCHEM SERCA jest fundamentalnie niezbędne,
gdyż to co nie osiągalne do pojęcia przez rozum,
staje się jasne, gdy serce jest gotowe słuchać sumienia,
bo tam jest „wybity” dekalog, tam są wskazówki jak żyć – TAM JEST BÓG.
Sumienie, to Jego głos!
Posłuszeństwo oznacza działanie aby wychodzić poza własną wolę – poza własny egoizm.
Takie posłuszeństwo jest naśladowaniem Chrystusa, a do Niego mamy być podobni.
To On jest Mistrzem, a na podobieństwo Chrystusa, tym mistrzem jest w klasztorze opat oraz inni którzy mówią w imieniu Jezusa.

Czy możesz zrozumieć wszystko poprawnie o czym podaje Biblia,
gdy czytasz ją zupełnie sam? MOŻESZ!
Warunkiem jest tylko to, żebyś czytał z wielkim pragnieniem zrozumienia Biblii
tak samo jak Bóg tego chce, żeby ją zrozumieć!
Trzeba po prostu prosić w modlitwie, żeby zrozumieć Pismo Święte tak samo,
jak rozumie je nasz jeden, święty, katolicki i apostolski Kościół.
Dzięki tej wewnętrznej postawie wiary, stanie przy Tobie cały Kościół!
Przypomnij sobie, albo jeżeli jeszcze nie znasz św. Jana Marii Vianeya,
to zapoznaj się z jego życiorysem.
Ten święty ledwo skończył seminarium i nie miał talentu i mądrości tego świata. Ale…
On się modlił: gorąco, szczerze i oddanie. W Bogu, z Nim i przez Niego patrzył na świat. Taką masz mieć postawę, a Bóg da Ci łaskę zrozumienia,
tak jak św. Vianey’owi, który nie tylko wszystko rozumiał,
ale jeszcze potrafił czytać w ludzkich sumieniach.

Sam główny Autor tekstów biblijnych, którym jest Duch Święty,
pomoże Ci, abyś nie zbłądził.
Może i będzie się zapewne zdarzało tak, że trafisz na jakiś trudny fragment.
To także może być znakiem od Ducha Świętego, że jeszcze nie czas, abyś to zrozumiał.
Ten fakt także uchroni Cię przed pychą – byś nie uniósł się, że jesteś bardzo mądry.
Spotkaj się w razie wątpliwości np. z duchownym lub katechetą,
albo innym mądrym katolikiem, który Ci wyjaśni Ci, o co chodzi w danym fragmencie. Może też warto pomyśleć o zapisaniu się do kręgu biblijnego?

Owocne czytanie Biblii powinno przebiegać w etapach:
LECTIO – MEDITATIO – ORATIO – CONTEMPLATIO ET ACTIO

Oto wyjaśnienie:

Najpierw znajdź ciche miejsce.
Wycisz się chwilę, pomódl do Boga i proś o pomoc.
Później usiądź i czytaj – to jest LECTIO.
Czego nie zrozumiesz w danej chwili, to zostaw.
Zaufaj, że przyjdzie taki czas, że i to zrozumiesz.
Najważniejsza jest stałość w czytaniu Biblii, choćby 5 minut dziennie.
Musisz być stanowczy.

Kolejnym krokiem jest zastanowienie się – MEDITATIO.
Tutaj postaw sobie pytanie: Co Bóg mówi do mnie?
Czasem nie usłyszysz nic…
To też znak, że Słowo zostaje zasiane w twoim sercu
i przyjdzie czas, kiedy ziarno wyda owoc.
Maryja także, kiedy czegoś nie rozumiała, zachowała w sercu i rozważała to,
a w stosownym czasie zrozumiała.

Trzeci etap, to ORATIO – modlitwa.
Kiedy zatrzyma Cię jakieś czytane Słowo Boże,
może myśl albo jakiś obraz,
to odpowiedz Bogu na to, co On do Ciebie mówi przez czytany tekst.
Pomódl się do Niego. Dziękuj, proś, przepraszaj, raduj się…
To co zrodzi w Tobie Słowo, ofiaruj Bogu w modlitwie.
Po prostu „porozmawiaj z Nim” o tym, co przeczytałeś.

Ostatni etap: CONTEMPLATIO ET ACTIO,
czyli trwanie w Bożej obecności i czynienie tego, co się rozpoznaje jako Jego wolę.
Mowa tutaj o tym, że czytanie Biblii nie kończy się na modlitwie myślnej,
czy wypowiadanej przez usta.
Potrzeba jeszcze akcji, konkretnego działania, oto Słowa Pana:
„Nie każdy, który Mi mówi: Panie, Panie!, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie” (Mt 7, 21). Wprowadź Słowo w czyn i Nim żyj…

Ważna rada:
Benedyktyńskie „lectio divina” wymaga wsparcia przez sięganie do komentarzy i książek, które uczynią Biblię bardziej przystępną. Osobiście polecam komentarze historyczne.

Jarek – oblat tyniecki

Ofiaruję Ci je za Kościół święty,
za Ojca świętego
i na wszystkie intencje na dzień dzisiejszy wyznaczone,
za potrzeby naszej parafii, rodziny, za przełożonych i krewnych,
tak żywych, jak i umarłych.

Pragnę też zyskać wszystkie odpusty jakich dostąpić mogę
i ofiaruję je za dusze w czyśćcu cierpiące.
Amen.

Odmawiaj nieustannie tę koronkę, której cię nauczyłem. Ktokolwiek będzie ją odmawiał, dostąpi wielkiego miłosierdzia w godzinę śmierci. Kapłani będą podawać ją grzesznikom jako ostatnią deskę ratunku; chociażby był grzesznik najzatwardzialszy,
jeżeli raz tylko zmówi tę koronkę, dostąpi łaski z nieskończonego miłosierdzia mojego. Pragnę, aby poznał świat cały miłosierdzie moje;
niepojętych łask pragnę udzielać duszom, które ufają mojemu miłosierdziu.

Do odmawiania na różańcu.

Na początku: Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Wierzę w Boga…

Na dużych paciorkach:
Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo
najmilszego Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa
na przebłaganie za grzechy nasze i całego świata. (1 raz)

Na małych paciorkach:
Dla Jego bolesnej Męki – miej miłosierdzie dla nas i całego świata. (10 razy)

To samo przez pięć tajemnic.

Na zakończenie:
Święty Boże, Święty Mocny, Święty Nieśmiertelny,
zmiłuj się nad nami i nad całym światem. (3 razy)

O Krwi i Wodo, któraś wytrysnęła z Najświętszego Serca Jezusowego
jako zdrój miłosierdzia dla nas, ufam Tobie. (3 razy)

Jezu, ufam Tobie! (3 razy)

Przywróć odwiecznie ustalony porządek, który dałeś stworzeniu.
Połóż kres wszelkim poczynaniom szatana,
który doprowadzić chce do zniszczenia całej ludzkości i świata;
który usilnie stara się zniszczyć każdego człowieka stworzonego przez Ciebie
na Twój obraz i podobieństwo.

Obroń nas, Ojcze Niebieski, przed wszelkimi jego nienawistnymi poczynaniami,
uchroń świat przed zagładą, wszelkimi rodzajami klęsk i wojnami.
Wejrzyj na Jezusa Chrystusa, Syna Twego, który niewinnie życie za nas oddał na Krzyżu, aby nas odkupić Krwią swoją.

Prosimy Cię o to za przyczyną Niepokalanej Dziewicy Maryi,
Świętego Michała Archanioła, Aniołów i Świętych.

Błagamy Cię przeto Ojcze Niebieski o ratunek i uwolnienie nas z sideł szatana,
które ten bezustannie na nas zastawia.
Wejrzyj, Ojcze Niebieski, na naszą słabość i nieudolność.
Dlatego pokornie błagamy:
Przyjdź z pomocą udręczonemu ludowi swemu, połóż kres panowaniu szatana.

Święty Michale Archaniele, stań jeszcze raz na czele swego Niebieskiego Wojska
i z Twym okrzykiem “Któż jak Bóg” – przyjdź nam z pomocą
w tej nierównej walce dobra ze złem, aby pokój znów zapanował nad światem.
Amen.

(Za zgodą Kurii Diec. Warszawsko-Praskiej z dnia 8.11.1993 r. nr 184/K/93)